هم حسین حق است و هم عاشورایش، اما آنچه به او می بندند جز اباطیل نیست!
نه حسین به طمع حکومت رفت نه برای فرار از حکومت،
نه می خواست حکومت آماده را از نوهی ابوسفیان بگیرد و خودش ردای امیرالمؤمنینی بر دوش بیندازد
و نه در برابر نماز نخواندن و میمونبازی یزید کارد به استخوانش رسیده بود تا دست به انتحار بزند!
حسین زیر بار استبدادی که به ظلم و دیکتاتوری او را مجبور به بیعت می کرد نرفت
و برای ایستادگی در برابر سلطان جابر دعوت کوفیانی که مدعی بودند زیر بار بیعت با سلطان نرفتهاند،
این مسیر را در پیش گرفت تا زیر بار ظلم زندگی نکند.
اما بدست همانها که دعوتش کردند سرش بریده شد!
براى همين ما اين اسلام را نمي پسنديم.
براى همينها مسلمانی نمی کنیم. و برای همینها آنها که ریا و تزویر را پيشه مي كنند
در حكومتهاى اسلامى به سرآمدى و سردمدارى ميرسند.
و آنها كه اسلام را با اخلاق مي خواهند، خانه نشين می شوند و خلع از مسلمانى.
ما ماتم حسین را بزرگ میداریم و به آن نیاز داریم برای بازآفرینی قیام بر علیه ظلم
