از قضا آیینه ی چینی شکست
خوب شد اسباب خودبینی شکست
عشق چون آید برد هوش دل فرزانه را
دزد دانا می کُشد اوّل چراغ خانه را
آنچه ما کردیم با خود هیچ نابینا نکرد
در میان خانه گم کردیم صاحب خانه را
برو طواف دلی کن که کعبۀ مخفی است
که آن خلیل بنا کرد و این خدا خود ساخت
شمعیم و خوانده ایم خط سرنوشت خویش
ما را برای سوز و گداز آفریده اند
پروانه نیستم که به یک شعله جان دهم
شمعم که جان گدازم و دودی نیاورم
بلبل از گل بگذرد چون در چمن بیند مرا
بت پرستی کی کند گر بَرهمن بیند مرا
در سخن مخفی شدم مانند بو در برگ گل
هر که خواهد دیدنم گو در سخن بیند مرا
